Μια μικρή αράχνη

Μια φορά κι έναν καιρό σε ένα όμορφο περιβόλι ζούσε μια μικρή αράχνη η Αριάδνη. Ήταν μικρούλα αλλά πολύ έξυπνη.

Έμαθε γρήγορα από την μαμά της πώς να φτιάχνει τον ιστό της γερό. Η  Αριάδνη έφτιαχνε τους πιο όμορφους ιστούς και σκαρφάλωνε στα ψηλότερα δέντρα γρηγορότερα από όλες τις αραχνούλες του περιβολιού. Η Αριάδνη ήταν πολύ εργατική και συχνά βοηθούσε τις αραχνοφίλες της όταν  δυσκολευόταν να φτιάξουν τους ιστούς τους.

Μια μέρα  η Αριάδνη ύφαινε χαρούμενη, είχε φτάσει στην κορυφή του δέντρου,  σιγοτραγουδούσε και ύφαινε. Δεν είδε το σπουργίτι που πέταξε από πάνω της. Tο σπουργίτι άνοιξε το ράμφος του και την τελευταία στιγμή η Αριάδνη κατάφερε να κρυφτεί ανάμεσα στα φύλλα. Παραλίγο θα την έτρωγε. Γλύτωσε… αλλά τα δυο μπροστινά ποδαράκια της είχαν κοπεί απ’ το ράμφος του πουλιού.

Οι φίλες της που είδαν τι έγινε σκαρφάλωσαν γρήγορα κοντά της. Η Αριάδνη έκλαιγε.

‘’ Τι θα κάνω τώρα; Πως θα υφαίνω, πως θα πιάνω έντομα, πως θα σκαρφαλώνω;» έλεγε κι ξανάλεγε.

Οι φίλες της ήταν πολύ λυπημένες…τι κρίμα…πως θα ζούσε τώρα η Αριάδνη;

Τότε μια μικρή αραχνούλα είπε: ‘’Σταματήστε να κλαίτε και να λυπάστε. Σκεφτείτε πως μπορούμε να βοηθήσουμε’’.

«Εγώ ξέρω να τραγουδάω!», ακούστηκε μια φωνούλα, «αλλά δεν ξέρω να φτιάχνω φτιάχνω γερούς ιστούς. Αριάδνη εσύ θα μου δίνεις οδηγίες κι εγώ θα σε φιλοξενώ στον ιστό μου και θα μοιραζόμαστε τα έντομα που θα πιάνουμε’’.

«Κι εγώ», είπε μια άλλη αραχνούλα, «ξέρω να λέω αστεία αλλά φτιάχνω κάτι ιστούς…χάλια. Θα με βοηθάς Αριάδνη με τις οδηγίες σου και θα σε φιλοξενώ».

«Κι εγώ», είπε μια άλλη, «ξέρω να μαγειρεύω τα πιο νόστιμα έντομα αλλά ποτέ δεν καταφέρνω να πιάσω αρκετά. Αριάδνη θα με βοηθήσεις; Αν μου μάθεις να φτιάχνω μεγάλο ιστό θα σου μαγειρεύω μύγες τηγανιτές και κουνούπια στον φούρνο με ακριδούλες».

Όλες οι αραχνούλες τελικά χρειαζόταν τις συμβουλές της Αριάδνης!

Έτσι λοιπόν η μικρή Αριάδνη έλεγε στις αραχνούλες με ποιο τρόπο θα υφαίνουν σωστά, τους μάθαινε τρόπους για να φτιάχνουν τους πιο γερούς ιστούς και εκείνες την φιλοξενούσαν και έτρωγαν όλες μαζί.

Η Αριάδνη ζούσε τώρα χαρούμενη στο περιβόλι. Έλειπαν τα δυο ποδαράκια της αλλά καθόλου δεν την ένοιαζε. Ήταν χρήσιμη, είχε πάντα παρέα και αληθινές φίλες που την αγαπούσαν και τις αγαπούσε…και έζησαν όοολες καλύτερα!

Γράφει η Χαρίκλεια Φράγγου

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Εγγραφείτε στο Newsletter μας

Μείνετε ενημερωμένοι με όλα τα νέα μας.

Έχετε εγγραφεί με επιτυχία στο ενημερωτικό δελτίο

Παρουσιάστηκε σφάλμα κατά την προσπάθεια αποστολής του αιτήματός σας. Παρακαλούμε προσπαθησε ξανα.

Το Παιζω-γράφημα θα χρησιμοποιήσει τις πληροφορίες που παρέχετε για να επικοινωνήσει μαζί σας..