Γιολάντα Τσορώνη- Γεωργιάδη: «Ό, τι δεν μπορούμε να καταφέρουμε αλλιώς, το μπορούμε με την αγάπη»

Αν με ρωτούσατε τα βιβλία ποιας συγγραφέα είναι τα περισσότερα στη βιβλιοθήκη των παιδιών μου, ποιας συγγραφέα αγοράζουμε πάντα το καινούριο της βιβλίο και την εμπιστεύομαι με κλειστά μάτια, η απάντηση είναι μία. Της αγαπημένης μας συγγραφέα Γιολάντας Τσορώνη- Γεωργιάδη.

 

Ποιος είναι ο λόγος; Γιατί ως μαμά θέλω τα βιβλία των παιδιών μου να είναι πέρα από διασκεδαστικά και διδακτικά. Κι αυτό το πετυχαίνει απόλυτα με τα βιβλία της η κυρία Γιολάντα Τσορώνη- Γεωργιάδη. Με ωραίες αλληγορίες και συμβολισμούς μεταδίδει όμορφα μηνύματα που προάγουν τη συναισθηματική και την κοινωνική νοημοσύνη των παιδιών. Λατρεύω που ξεκινάω το διάβασμα των βιβλίων της από την τελευταία τους σελίδα. Εκεί βρίσκω τα δικά της tips, τις δικές της προτάσεις για το πώς να διαβάσω το βιβλίο στα παιδιά, τι μπορώ να τους ρωτήσω, ποια άλλα θέματα θα μπορούσα να συζητήσω μαζί τους με αφορμή την ιστορία του βιβλίου, ποια παιχνιδάκια ή κατασκευές θα μπορούσαμε να συνδυάσουμε με το θέμα της ιστορίας. Η τελευταία σελίδα είναι ο πολύτιμος οδηγός και βοηθός της μαμάς ή της δασκάλας! Κάνει την ανάγνωση του βιβλίου περισσότερο διδακτική, διαδραστική και συνάμα διασκεδαστική. Κι αυτό αρέσει στη μαμά αλλά κυρίως στα παιδιά!

Πρόσφατα αποκτήσαμε τα δύο τελευταία βιβλία της κυρίας Γιολάντας Τσορώνη Γεωργιάδη από τις εκδόσεις Σαββάλας με τίτλους

«Οι καλοσυνόγατες και ο κακοπόντικας» και «Εγώ κι εσύ μαζί»

 

 

         

για τα οποία θα έχουμε σήμερα την τιμή και τη χαρά να συζητήσουμε μαζί της.

 

Κυρία Γιολάντα Τσορώνη- Γεωργιάδη σας ευχαριστήσω που δεχτήκατε να μας μιλήσετε στο paizografima.gr για όλα όσα θέλουμε να μάθουμε για εσάς και για τα δύο καινούρια σας βιβλία. Αρχικά θέλω να σας ρωτήσω:

Πώς εμπνέεστε το κάθε σας βιβλίο; Πώς επιλέγετε τους ήρωες των βιβλίων σας;

Η αρχική ιδέα συνήθως έρχεται απρόσμενα. Μπορεί να ακούσω, να δω ή να νιώσω κάτι που θα με εμπνεύσει. Η αλήθεια είναι πως ταξιδεύω αρκετά, έτσι πολλά βιβλία μου είναι εμπνευσμένα από τόπους που επισκέπτομαι. Για παράδειγμα το «Εγώ κι εσύ μαζί», που κυκλοφόρησε πρόσφατα, γράφτηκε αμέσως μετά τον ερχομό μου από την Προβηγκία με τις ατελείωτες εκτάσεις ανθισμένης λεβάντας. Είχα κατά νου να γράψω μια ιστορία πάνω στη βασική ιδέα «Ό, τι δεν μπορούμε να καταφέρουμε αλλιώς, το μπορούμε με την αγάπη», οπότε δανείστηκα ήρωες και περιβάλλον από το μέρος αυτό για να αναπτύξω την πλοκή και να μπορέσω να μοιραστώ με τους αναγνώστες το θαύμα που είχαν δει τα δικά μου μάτια και το συναίσθημα που είχα νιώσει. Το «Μπατλό ο δράκος» επίσης, καινούριο κι αυτό, το επινόησα βγαίνοντας από το παραμυθένιο κτίριο CasaBatlló του AntoniGaudi στη Βαρκελώνη. Γενικότερα κάθε βιβλίο μου έχει την απαρχή του σε έναν λόγο, ένα θέαμα, μια συμπεριφορά, ένα συναίσθημα. Από τους μαθητές μου επίσης εμπνεύστηκα αρκετά βιβλία, γιατί ο τρόπος που σκέφτονται, η αθωότητα, το χιούμορ τους, οι αναστολές τους, τα διλήμματά τους, ο εγωκεντρισμός τους, ακόμα και οι πονηριές τους δίνουν άφθονη πρώτη ύλη για… μαγείρεμα ιστοριών.

 

Στο βιβλίο σας «Οι καλοσυνόγατες και ο κακοπόντικας» έχετε ως στόχο να αναδείξετε και να καλλιεργήσετε την καλοσύνη των παιδιών. Πόσο εύκολο είναι στις μέρες μας να συμπεριφερόμαστε με οδηγό την αγάπη και την καλοσύνη απέναντι σε άσχημες και κακές συμπεριφορές; Στο τέλος νικάει πάντα το καλό;

«Οι καλοσυνόγατες και ο κακοπόντικας» είναι το πρώτο της νέας σειράς «Βιβλία που προάγουν την κοινωνική νοημοσύνη», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Σαββάλας και στοχεύει –όπως και τα υπόλοιπα που ακολουθούν– να αναδείξει και να καλλιεργήσει ένα βασικό στοιχείο της νοημοσύνης αυτής, την καλοσύνη. Αποφάσισα να γράψω τούτες τις ιστορίες σκεπτόμενη πως στην εποχή του θυμού και του εκφοβισμού που ζούμε, γονείς και εκπαιδευτικοί επιβάλλεται να θέσουμε ως προτεραιότητα την ανάπτυξη μιας νοημοσύνης με καρδιά διδάσκοντας στα παιδιά να νοιάζονται για τους άλλους και να ευγνωμονούν όσους τα φροντίζουν και τα αγαπούν. Δεν είναι εύκολο να συμπεριφερόμαστε με καλοσύνη απέναντι σε άσχημες συμπεριφορές, πράγματι. Εκτιμώ όμως πως αξίζει τον κόπο να καλλιεργήσουμε την αξία αυτή μέσω της συναισθηματικής αγωγής όχι μόνο γιατί μια καλοσυνάτη συμπεριφορά παραδειγματίζει και μυεί με αποτέλεσμα να ανακυκλώνεται, αλλά και γιατί κάνει τον ίδιο τον καλοσυνάτο άνθρωπο πιο χαρούμενο, πιο αγαπητό και εξ αυτού πιο ευτυχισμένο. Και ναι, πιστεύω ότι στο τέλος νικάει πάντα το καλό.

 

Ποιος είναι ο λόγος που ο κακοπόντικας συμπεριφέρεται με κακία στις καλοσυνόγατες και θέλει να καταστρέψει το Υπουργείο Καλοσύνης;

Μήπως από ζήλια επειδή οι κάτοικοι της πόλης τον έδιωξαν, ενώ κράτησαν τις γάτες; Από αίσθημα απομόνωσης; Ή μήπως επειδή κι αυτός κάποτε είχε υποστεί από άλλους βία; Από αίσθημα ανισότητας ίσως; Από έλλειψη αυτοεκτίμησης; Μήπως ευθύνεται ανάλογη ανατροφή του από την οικογένεια; Ή απλώς τα ψυχολογικά του χαρακτηριστικά ήταν τέτοια που τον οδήγησαν σε φιλόνικη διάθεση; Η ερώτησή σας είναι πολύ καλή για να τεθεί από τον ενήλικα στο παιδί που του διαβάζει την ιστορία, με σκοπό να το προβληματίσει και να το κάνει να σκεφτεί. Εγώ ως συγγραφέας, ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο, δε δίνω καμία αιτία.

 

Η καλοσύνη και η αγάπη είναι για εσάς αποτέλεσμα αυτογνωσίας και επιτυχούς διαχείρισης των αρνητικών μας συναισθημάτων; Πώς θα καταφέρουμε να αγαπήσουμε τον εαυτό μας και να διαχειριζόμαστε επιτυχώς τα συναισθήματα ζήλιας, θυμού ή ντροπής που μπορεί να βιώνουμε;

Η καλοσύνη και η αγάπη απορρέουν, κατά τη γνώμη μου, από τη γνώση του εαυτού μας, την αγάπη γι’ αυτόν, τη υγιή συναισθηματική ζωή, την αυτοεκτίμηση και τον αυτοσεβασμό. Αγαπώ τον εαυτό μου σημαίνει «αφιερώνω χρόνο για να τον γνωρίσω, τιμάω και εμπιστεύομαι το συναίσθημά μου, σέβομαι τα όριά μου, τον επιβραβεύω, τον φροντίζω, τον διατηρώ σε καλή φυσική κατάσταση, συναναστρέφομαι άτομα που με κάνουν καλύτερο άνθρωπο, ελέγχω –όσο περνάει από το χέρι μου– τη ζωή μου». Η αγάπη για τον εαυτό μας δεν ταυτίζεται ασφαλώς με τον εγωισμό. Ο εγωιστής, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο E. Fromm, είναι ανίκανος να αγαπήσει – τον εαυτό του και τους άλλους. Απαντώντας στην τελευταία ερώτησή σας θα έλεγα πως η αυτογνωσία και η αυτοεκτίμηση είναι το κλειδί της διαχείρισης των αρνητικών αυτών (αποδεκτών ωστόσο) συναισθημάτων.

 

Αν ήσασταν υπουργός του Υπουργείου Καλοσύνης ποιες θα ήταν οι ενέργειές σας για να κάνετε τα παιδιά περισσότερο χαρούμενα;

Για να κάνω τα παιδιά πιο χαρούμενα θα φρόντιζα αρχικά να γίνουν οι γονείς πιο χαμογελαστοί, πιο πρόσχαροι, πιο φιλικοί. Κι αυτό γιατί έχει αποδειχτεί πως τα παιδιά αισθάνονται πλήρη κι ευτυχισμένα μέσα σε «εύκρατα» περιβάλλοντα. Για όλα όμως τα παιδιά –τόσο για εκείνα που έχουν οικογένεια όσο και για τα άλλα που δεν έχουν– θα μεριμνούσα να παίρνουν ισχυρές δόσεις φροντίδας και αγάπης, να έχουν πρόσβαση στο παιχνίδι και τις δημιουργικές δραστηριότητες.

 

Θέλετε να μοιραστείτε μαζί μας μία καλή πράξη, μία πράξη αγάπης που κάνατε προς τον εαυτό σας, την οικογένεια, τους φίλους σας ή το περιβάλλον; Ή κάποια πράξη αγάπης που πιθανά δεχτήκατε εσείς από το στενό ή ευρύτερό σας περιβάλλον;

Τα περασμένα Χριστούγεννα ταξίδεψα με τον σύζυγό μου σε έναν πολύ μακρινό τόπο, ήταν για μας όνειρο ζωής. Ένα βράδυ, γυρίζοντας στο ξενοδοχείο-νησί όπου μέναμε, ανακαλύπτουμε πως κάπου ξεχάσαμε τη φωτογραφική μας μηχανή και πανικοβλημένοι που θα χάναμε ό,τι ωραίο είχαμε απαθανατίσει, προσπαθούσαμε να θυμηθούμε πού την είχαμε χρησιμοποιήσει για τελευταία φορά. Πριν φύγει ο σύζυγος για να την αναζητήσει εκεί όπου νομίζαμε, θεώρησε καλό να ενημερώσει τη Διεύθυνση του ξενοδοχείου για την απώλεια, δίνοντας τα χαρακτηριστικά της μηχανής. Οι ελπίδες βέβαια για να τη βρει κάποιος και να την επιστρέψει ήταν απειροελάχιστες, γιατί ποιος θα αντιστεκόταν σε μια πανάκριβη κάμερα. Μετά από ένα τέταρτο, κι ενώ ακόμα ο σύζυγος δεν είχε γυρίσει, ειδοποίησαν από τη ρεσεψιόν πως η φωτογραφική είχε παραδοθεί. Είμαστε ευγνώμονες σε όποιον το έκανε, γιατί την επομένη αναχωρούσαμε και δε θα είχαμε ούτε μία φωτογραφία από το μέρος που μια ζωή ονειρευόμασταν να επισκεφτούμε και ήταν σίγουρο πως δε θα μπορούσαμε ποτέ ξανά. Φαίνεται πως η ζωή μάς αντάμειψε για όλα τα καλά που έχουμε κάνει, αφού το καλό, πιστεύω ακράδαντα, γυρίζει πάντα σε εκείνον που το έκανε. Δε θα σας πω κάποια δική μου πράξη καλοσύνης, θα μοιραστώ όμως μαζί σας τη φιλοσοφία μου για τη ζωή: θέλω να βρίσκω νόημα σε αυτό που κάνω, να πορεύομαι με καθαρή καρδιά, να αγαπώ τους ανθρώπους και να δρω ως μέρος της Φύσης και όχι ως κυρίαρχός της.

 

Στο βιβλίο σας με τον τίτλο «Εγώ κι εσύ μαζί» μιλάτε για την αγάπη και τη διαφορετικότητα. Στις μέρες μας πολλά παιδιά έρχονται αντιμέτωπα με το bullying εξαιτίας της διαφορετικότητάς τους. Πώς θεωρείτε πως πρέπει να προετοιμάζουμε οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί τα παιδιά μας στην περίπτωση που έχουν κάποια ιδιαιτερότητα ώστε να αντιμετωπίζουν συμπεριφορές αποδοκιμασίας; Πώς να μιλήσουμε στα παιδιά μας ώστε να αποδέχονται τη διαφορετικότητα με αγάπη και ευαισθησία;

Θα πρέπει να καλλιεργούμε από πολύ νωρίς την αυτοπεποίθηση και την αυτοεκτίμησή τους, δίνοντάς τους ευκαιρίες να ανακαλύπτουν κλίσεις και ταλέντα τους ώστε να βιώνουν επιτυχία. Η αίσθησή τους ακόμα ότι αναγνωρίζονται οι προσπάθειές τους, ότι τους έχουμε εμπιστοσύνη και ότι τα αγαπάμε εμπνέει σιγουριά και τα θωρακίζει ψυχολογικά έναντι όσων θελήσουν να τα υποβιβάσουν ή να τα εκφοβίσουν. Είναι σημαντικό επίσης να δώσουμε στο παιδί να καταλάβει πως ό,τι κι αν συμβεί είμαστε εκεί για να το ακούσουμε και να το βοηθήσουμε. Βεβαίως όλα τα παραπάνω ισχύουν για το σύνολο των παιδιών και όχι μόνο για εκείνα με ιδιαιτερότητες. Απαντώντας στο δεύτερο ερώτημά σας θα έλεγα πως μπορούμε με διάφορους τρόπους να επιτύχουμε την αποδοχή της διαφορετικότητας με αγάπη και ευαισθησία: να ενθαρρύνουμε τα παιδιά από μικρά να ασχοληθούν με το ευ ζην των άλλων, να ακούνε επίσης τον πλησίον με στόχο να τον κατανοήσουν καλύτερα. Είναι μια αποδοτική τακτική για να ξεπεράσουν από νωρίς τα στεγανά που γίνονται προκαταλήψεις όσο μεγαλώνουμε. Θα πρέπει ακόμα να ενθαρρύνουμε την κουλτούρα της συνεργασίας γιατί μόνο μέσα στην ομάδα τα παιδιά μπορούν να διαπιστώσουν πως «η διαφορά του καθενός είναι η δύναμή του».

 

Ο γερό Ζανής φτιάχνει όλων των ειδών τις φτερούγες. Και ήταν τόσο καλός στη δουλειά του που ο κόσμος έκανε ουρά έξω από το εργαστήρι του. Σίγουρα είχε ταλέντο, υπομονή, επιμονή και αγάπη για τη δουλειά του. Είναι αυτά τα απαραίτητα στοιχεία για να γίνει κάποιος καλός συγγραφέας; Ποια άλλα χαρακτηριστικά θεωρείτε απαραίτητα;

Όλα αυτά χρειάζονται οπωσδήποτε. Όσο με αφορά όμως, θα πρόσθετα στη λίστα που αναφέρατε τον αυτοσεβασμό, τον σεβασμό επίσης προς τον αναγνώστη και τη γλώσσα των κειμένων.

 

Παρόμοιο θέμα με το βιβλίο «Εγώ κι εσύ μαζί», συναντάμε και στο βιβλίο σας «Ο Γλεντζοφλέβαρος», όπου και πάλι θίγετε το ζήτημα της σωματικής αναπηρίας σε άτομα ΑμεΑ και ΑΜΚ. Πιστεύετε ότι τα άτομα αυτά έχουν στην κοινωνία μας την αντιμετώπιση που τους αξίζει; Τι θα θέλατε να αλλάξει και με ποιον τρόπο θεωρείτε ότι μπορεί αυτό να επιτευχθεί;

Όχι, δεν την έχουν. Από τη μια μεριά η Πολιτεία δεν έχει φροντίσει, στον βαθμό που θα έπρεπε, να ζουν τα άτομα αυτά σε προστατευόμενο και φιλικό περιβάλλον. Από την άλλη περιθωριοποιούνται και αντιμετωπίζονται με προκατάληψη από το κοινωνικό σύνολο. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει πως η εκπαίδευση, η απασχόληση και η προσβασιμότητα –που θεωρούνται για τους υπόλοιπους φυσιολογικές και δεδομένες –είναι για εκείνους προβληματικές. Έτσι, παρεμποδίζεται η ενεργός εμπλοκή τους σε διάφορες κοινωνικές δραστηριότητες με αποτέλεσμα να εκλείπει η συμμετοχή του μεγάλου αυτού ποσοστού του πληθυσμού της χώρας από την παραγωγική, κοινωνική και οικονομική ζωή. Εξ αυτού θα λέγαμε ότι ουσιαστικά η αναπηρία δημιουργείται από την ίδια την κοινωνία, όταν αυτή, μη έχοντας την κατάλληλη υποδομή, διαγράφει όλες τις άλλες ικανότητες των ανθρώπων που μειονεκτούν ή έχουν κάποια ατέλεια. Προκειμένου λοιπόν να αλλάξει το αφιλόξενο και εχθρικό περιβάλλον του Ατόμου με Ειδικές Ανάγκες θα πρέπει όχι μόνο η Πολιτεία να σεβαστεί τον πολίτη της εξασφαλίζοντάς του ευκαιρίες εργασίας και προσβασιμότητα (σε αγαθά, υπηρεσίες, εκπαίδευση, πολιτισμό), αλλά κι εμείς να συνειδητοποιήσουμε πως έχουμε όλοι ευθύνη απέναντι σε αυτούς τους συνανθρώπους μας και πως πρέπει να κάνουμε οτιδήποτε περνάει από το χέρι μας για να διευκολύνουμε την καθημερινότητά τους. Εγώ από την πλευρά μου, μέσα από τις ιστορίες που αναφέρατε, επιδιώκω να συζητηθεί το θέμα στο σπίτι ή στο σχολείο, ώστε να ευαισθητοποιηθούν τα παιδιά και να αντιμετωπίζουν έτσι ισότιμα συμμαθητές τους που τυχόν ανήκουν στα ΑΜΕΑ. Μια τέτοια στάση ζωής, αν υιοθετηθεί «εξ απαλών ονύχων», θα τα συνοδεύει για την υπόλοιπη ζωή τους.

 

Τι άλλο να περιμένουμε από εσάς; Ποια είναι τα σχέδιά σας για το μέλλον; Ετοιμάζετε κάποιο άλλο βιβλίο;

Μόλις έφυγαν από τα χέρια μου για εικονογράφηση τρία βιβλία μου για παιδιά που θα κυκλοφορήσουν τον Μάιο. Έτσι, μέχρι να αρχίσει ο νέος κύκλος επισκέψεών μου σε νηπιαγωγεία και σχολεία της χώρας, θα συνεχίσω το δεύτερο μυθιστόρημα που ήδη έχω αρχίσει να γράφω –το πρώτο ήταν «Η σύγκρια» από τις εκδόσεις Σαββάλας– και το οποίο ελπίζω να καταφέρω να τελειώσω μέσα στη χρονιά.

 

Ευχαριστώ πολύ κυρία Τσορώνη –Γεωργιάδη για όλα όσα μοιραστήκατε μαζί μας!

Ευχαριστώ θερμά, κ. Ευθυμίου, για τη συνέντευξη και τη φιλοξενία στη σελίδα paizografima.gr. Σας εύχομαι δημιουργική συνέχεια!

 

Σύντομο βιογραφικό της συγγραφέα

Η ΓιολάνταΤσορώνη-Γεωργιάδη είναι πτυχιούχος της Νομικής Σχολής, της Παιδαγωγικής Ακαδημίας, του Παιδαγωγικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών και έχει μετεκπαιδευτεί στο Μαράσλειο Διδασκαλείο. Εργάστηκε για πολλά χρόνια στη δημόσια εκπαίδευση ως δασκάλα, είναι ενεργό μέλος της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς και έχει εκδώσει πολλά βιβλία για παιδιά κάθε ηλικίας, καθώς και μελέτες λαογραφικού περιεχομένου.

Έχει ενταχθεί στο Μητρώο Επιμορφωτών του Προγράμματος «Καινοτόμες Δράσεις Ενίσχυσης της Φιλαναγνωσίας των Μαθητών» και έχει αναλάβει επιμορφωτικό έργο σε ημερίδες επιμόρφωσης εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης.

Με αφορμή τα βιβλία της επισκέπτεται νηπιαγωγεία, σχολεία και βιβλιοθήκες, ενημερώνει με ομιλίες της γονείς  σχετικά με το «Πώς θα μπορούσαν τα παιδιά να αγαπήσουν το λογοτεχνικό βιβλίο» και πραγματοποιεί βιωματικές συναντήσεις με ομάδες νηπιαγωγών και δασκάλων για την ενίσχυση κοινωνικών δεξιοτήτων των μαθητών, όπως η Ενσυναίσθηση.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Εγγραφείτε στο Newsletter μας

Μείνετε ενημερωμένοι με όλα τα νέα μας.

Έχετε εγγραφεί με επιτυχία στο ενημερωτικό δελτίο

Παρουσιάστηκε σφάλμα κατά την προσπάθεια αποστολής του αιτήματός σας. Παρακαλούμε προσπαθησε ξανα.

Το Παιζω-γράφημα θα χρησιμοποιήσει τις πληροφορίες που παρέχετε για να επικοινωνήσει μαζί σας..